Lulajże, Jezuniu - tekst kołysanki i jej pochodzenie

Spisała: · poprawiono

W artykule

Lulajże, Jezuniu: tekst kołysanki, pochodzenie i ślad u Chopina

„Lulajże, Jezuniu” to polska kołysanka bożonarodzeniowa o nieustalonym autorstwie, związana z obrazem Maryi i Jezusa Chrystusa w Betlejem. Jej historyczny przekaz dokumentuje między innymi zbiór Michała Marcina Mioduszewskiego z 1843 roku, a rozpoznawalną melodię Fryderyk Chopin przywołał w Scherzu h-moll op. 20.

Ta pieśń nie opowiada wydarzeń z dystansu. Zbliża słuchacza do żłóbka przez czuły zwrot do Dzieciątka, powtórzenia i rytm przypominający uspokajanie dziecka. Właśnie dlatego wyróżnia się wśród polskich kolęd z tekstami: mniej w niej uroczystej narracji, więcej ciszy, troski i domowego śpiewu.

  • Rodzaj pieśni - tradycyjna polska kolęda o formie kołysanki dla Dzieciątka.
  • Autor słów i melodii - pozostaje nieustalony, dlatego nie należy przypisywać utworu Mioduszewskiemu ani Chopinowi.
  • Źródło historyczne - „Pastorałki i kolędy z melodyjami” Michała Marcina Mioduszewskiego, Kraków 1843.
  • Źródło religijnego obrazu - Ewangelia według św. Łukasza, zwłaszcza Łk 2,7, Łk 2,12 i Łk 2,16.
  • Ślad w muzyce klasycznej - środkowy odcinek Scherza h-moll op. 20 Fryderyka Chopina.

Co odróżnia tę pieśń od kolędy narracyjnej?

„Lulajże, Jezuniu” zwraca się bezpośrednio do małego Jezusa, zamiast prowadzić opowieść o kolejnych wydarzeniach narodzenia. Powtarzane wezwanie „lulaj” pełni funkcję podobną do refrenu domowej kołysanki, a zdrobnienia nadają słowom ton bliskości.

Dla porównania „Przybieżeli do Betlejem” rozwija opowieść o pasterzach. Tutaj akcja niemal zamiera. Pozostają żłóbek, płacz Dzieciątka, Maryja i łagodny gest uspokajania.

Jak czytać tekst bez dopisywania mu legendy?

Najbezpieczniej oddzielić trzy warstwy: ewangeliczny opis narodzenia, późniejszą interpretację religijną oraz poetycki obraz kołysania. Ewangelia potwierdza obecność Maryi, Jezusa i żłóbka, lecz nie zapisuje słów tej pieśni ani rozmowy prowadzonej przy Dzieciątku.

„Lulajże, Jezuniu” jest więc poetycką medytacją nad Bożym Narodzeniem. Nie jest stenogramem wydarzeń w Betlejem. To rozróżnienie chroni zarówno rzetelność historyczną, jak i religijny sens utworu.

Jaki tekst „Lulajże, Jezuniu” śpiewa się dziś?

Współczesne śpiewniki podają kilka wariantów „Lulajże, Jezuniu”, różniących się liczbą zwrotek, kolejnością oraz modernizacją pisowni. Najbardziej rozpoznawalny pozostaje czterowersowy refren z wezwaniem do Dzieciątka i Maryi. Pełny wariant należy zawsze podpisać źródłem konkretnego śpiewnika, ponieważ nie istnieje jedna urzędowo obowiązująca redakcja tekstu.

Poniżej podaję krótki, powszechnie śpiewany rdzeń pieśni. Nie łączę go z dodatkowymi zwrotkami zaczerpniętymi z różnych stron internetowych:

Lulajże, Jezuniu, moja perełko,
Lulaj, ulubione me pieścidełko.
Lulajże, Jezuniu, lulajże, lulaj,
A Ty Go, Matulu, w płaczu utulaj.

Tradycyjny wariant polskiej kolędy „Lulajże, Jezuniu”

W druku można spotkać odmienną interpunkcję, zapis „Jezuniu” bez przecinka, inną kolejność zwrotek albo formy uwspółcześnione. Samo podobieństwo dwóch wersji nie dowodzi, że pochodzą z tego samego wydania.

  • Refren - powtarza wezwanie „lulajże, lulaj” i stanowi najłatwiej rozpoznawalną część utworu.
  • Zwrotki - rozwijają obraz płaczącego, znużonego lub zasypiającego Dzieciątka.
  • Pisownia - może zostać uwspółcześniona, jeśli redaktor nie zmienia sensu ani rytmu słów.
  • Interpunkcja - przecinek przed „Jezuniu” wynika z użycia wołacza.
  • Wariant śpiewnikowy - powinien mieć wskazany tytuł zbioru, rok wydania i stronę, jeżeli została sprawdzona w skanie.

Jak wskazać źródło konkretnego wariantu tekstu?

Trzeba podać tytuł śpiewnika, nazwisko jego redaktora lub autora opracowania, rok wydania oraz stronę odczytaną bezpośrednio ze skanu. Sam dopisek „tekst tradycyjny” nie wyjaśnia, z którego wariantu pochodzą zwrotki.

Przy pracy z dawnym drukiem dobrze zachować osobno fotografię strony i własną transkrypcję. Porównanie skanu z wersjami krążącymi w internecie szybko ujawnia dopisane przecinki, zmienione końcówki oraz zwrotki zestawione z kilku przekazów.

Które zmiany są tylko modernizacją pisowni?

Modernizacja obejmuje współczesną ortografię, wielkie litery i interpunkcję, ale nie powinna podmieniać rzeczowników, zmieniać kolejności wersów ani wygładzać rytmu. Jeśli redakcja zastępuje dawne słowo nowym odpowiednikiem, tworzy już opracowanie, które należy oznaczyć.

Dla dzieci można przygotować objaśnienia obok tekstu. Lepszy jest krótki słowniczek niż cicha wymiana historycznej formy na inną, zwłaszcza gdy zmiana wpływa na liczbę sylab.

Skąd pochodzi kolęda „Lulajże, Jezuniu” i kiedy ją zapisano?

„Lulajże, Jezuniu” pochodzi z polskiej tradycji bożonarodzeniowej, ale jej dokładny rok powstania i autor nie są ustaleni. Przekazy wskazywane jako osiemnastowieczne trzeba łączyć z konkretnym rękopisem, natomiast druk Mioduszewskiego z 1843 roku jest późniejszym, ważnym świadectwem funkcjonowania tekstu i melodii.

Najstarszy odnaleziony zapis nie musi być pierwszą postacią pieśni. Kolęda mogła wcześniej krążyć ustnie, zmieniać się podczas śpiewania, a dopiero później zostać zanotowana. Data rękopisu wyznacza zatem granicę dokumentacji, nie pewny dzień narodzin utworu.

Źródło Data Rodzaj przekazu Co można ustalić Poziom pewności
Historyczne rękopisy katalogowane przez Bibliotekę Narodową Początek XVIII wieku wskazywany w opracowaniach Rękopis Datę, zapis słów lub melodii dopiero po identyfikacji rekordu Wymaga wskazania konkretnego obiektu
Michał Marcin Mioduszewski, „Pastorałki i kolędy z melodyjami” 1843 Drukowany zbiór Historyczny wariant repertuaru, tekst i zapis muzyczny właściwy wydaniu Wysoki po odczytaniu właściwej strony skanu
Współczesne śpiewniki XX i XXI wiek Redakcje użytkowe Dzisiejszą praktykę wykonawczą oraz nowsze opracowania Zależny od wskazanego wydania
Scherzo h-moll op. 20 XIX wiek Dzieło fortepianowe Obecność rozpoznawalnego motywu kolędy w muzyce Chopina Potwierdzony w literaturze chopinowskiej
  • Data rękopisu - informuje, kiedy sporządzono zachowany dokument, nie kiedy ułożono pieśń.
  • Opis katalogowy - pomaga ustalić pochodzenie, datowanie i fizyczną postać źródła.
  • Zapis tekstu - nie oznacza automatycznie, że obok zanotowano melodię.
  • Zapis melodii - może różnić się rytmem, tonacją i ozdobnikami od dzisiejszego wykonania.
  • Druk z 1843 roku - dokumentuje etap tradycji, ale nie czyni Mioduszewskiego autorem kolędy.

Czym różni się najstarszy zapis od daty powstania pieśni?

Najstarszy zapis jest najwcześniejszym obecnie znanym świadectwem, a nie aktem stworzenia kolędy. Jeśli rękopis pochodzi z początku XVIII wieku, można ostrożnie powiedzieć, że pieśń była wówczas znana. Nie wynika z tego, że powstała dokładnie w roku zapisania.

Tradycja ustna pozostawia niewiele jednoznacznych śladów. Melodia i słowa mogły istnieć wcześniej, a osoba sporządzająca zapis mogła zanotować jedynie wariant zasłyszany w określonym środowisku.

Kim był Michał Marcin Mioduszewski dla tej tradycji?

Michał Marcin Mioduszewski był dokumentalistą i wydawcą repertuaru religijnego, nie potwierdzonym autorem „Lulajże, Jezuniu”. Jego „Pastorałki i kolędy z melodyjami” z 1843 roku pozwalają badać historyczną postać pieśni oraz sposób jej zapisu.

Zbiór Mioduszewskiego należy traktować jako świadectwo dziewiętnastowiecznego przekazu kolędowego, a nie dowód autorstwa zamieszczonych pieśni.

Michał Marcin Mioduszewski, „Pastorałki i kolędy z melodyjami”, 1843

Dlaczego „Lulajże, Jezuniu” jest kołysanką?

Kołysankowy charakter pieśni tworzą czasownik „lulaj”, zdrobnienia, powracające wezwania, spokojny puls i bezpośredni zwrot do Jezusa Chrystusa. Tekst wyobraża czułe uspokajanie Dzieciątka. Ewangelia według św. Łukasza mówi o Jezusie w żłobie, lecz nie zapisuje tej rozmowy ani słów śpiewanych przez Maryję.

Forma dziecięca nie oznacza infantylizacji wiary. Pieśń używa języka rodzinnej czułości, aby przybliżyć tajemnicę narodzenia. Podobny kołysankowy ton pojawia się w utworach opisanych na stronie „Jezus malusieńki” i „Jezusa narodzonego”.

  • „Lulaj” - wezwanie do spokojnego zasypiania, utrzymujące kołysankowy ruch tekstu.
  • „Jezuniu” - zdrobniała forma wołacza od imienia Jezus, wyrażająca czułość.
  • „Perełko” - określenie kogoś szczególnie drogiego i chronionego.
  • „Pieścidełko” - dawne czułe określenie ukochanej osoby, którą otacza się troską.
  • Powtórzenia - ułatwiają zapamiętanie i naśladują jednostajność uspokajającego kołysania.
  • Łagodna melodia - wzmacnia intymny charakter słów, choć wykonania mogą różnić się tempem i ozdobnikami.

Co oznaczają dawne słowa w tekście?

Dawne słowa opisują Dzieciątko językiem czułości: „perełko” oznacza kogoś bezcennego, a „pieścidełko” ukochaną osobę otaczaną troską. Nie trzeba ich usuwać. Krótkie objaśnienie pozwala zachować rytm i historyczną barwę kolędy.

Równie ważny jest przecinek w tytule. „Jezuniu” pełni funkcję wołacza, dlatego bezpośredni zwrot oddzielamy przecinkiem: „Lulajże, Jezuniu”.

Jak zdrobnienia budują czuły ton pieśni?

Zdrobnienia zmniejszają dystans między śpiewającym a Dzieciątkiem, ale nie pomniejszają religijnego znaczenia Jezusa. Słuchacz nie otrzymuje abstrakcyjnego wykładu. Słyszy prosty język troski, jaki mógłby pojawić się przy kołysce.

Ten domowy ton łączy kolędę z szerszym zbiorem zwyczajów, które opisują polskie tradycje bożonarodzeniowe. Pieśń działa jednocześnie jako modlitwa, utwór rodzinny i część kultury muzycznej.

Co tekst mówi o Maryi, Dzieciątku i żłóbku?

Łk 2,7 podaje, że Maryja położyła Jezusa w żłobie, a Łk 2,12 przedstawia Niemowlę w żłobie jako znak dla pasterzy. Kolęda rozwija ten ewangeliczny obraz w czułą scenę kołysania. Słowa kierowane do Dzieciątka są poetycką medytacją, nie dosłowną wypowiedzią Maryi zapisaną w Biblii.

Łk 2,16 opisuje przybycie pasterzy, którzy zastali Maryję, Józefa i Niemowlę. Z kolei KKK 525 objaśnia ubóstwo narodzenia Jezusa i znaczenie prostych świadków wydarzenia. Tekst pieśni pozostaje swobodniejszy: wypełnia ciszę żłóbka uczuciami, których Ewangelia nie zapisuje jako dialogu.

Maryja urodziła Syna, owinęła Go w pieluszki i położyła w żłobie, ponieważ nie było dla nich miejsca w gospodzie.

Parafraza Łk 2,7, Biblia Tysiąclecia, wydanie V, Pallottinum 2000

  • Maryja - występuje w ewangelicznym opisie narodzenia i opiekuje się nowo narodzonym Jezusem.
  • Jezus Chrystus - zostaje przedstawiony jako Niemowlę położone w żłobie.
  • Betlejem - stanowi miejsce narodzenia opisane w opowiadaniu Łukasza.
  • Żłóbek - jest elementem opisu z Łk 2,7 oraz znakiem podanym pasterzom w Łk 2,12.
  • Kołysanie - należy do poetyckiego rozwinięcia sceny, a nie do szczegółów zapisanych przez ewangelistę.
  • Ubóstwo narodzenia - KKK 525 interpretuje skromne warunki narodzenia w ramach nauki Kościoła.

Które elementy pochodzą z Ewangelii według św. Łukasza?

Z Ewangelii pochodzą Maryja, Jezus jako Niemowlę, pieluszki, żłóbek oraz przybycie pasterzy. Łk 2,7 opisuje położenie Jezusa w żłobie, Łk 2,12 podaje ten obraz jako znak, a Łk 2,16 mówi o odnalezieniu Maryi, Józefa i Dzieciątka.

Ewangelista nie opisuje melodii, kołysania ani słów „lulajże”. Tych elementów nie należy przedstawiać jako cytatu biblijnego.

Jak KKK 525 objaśnia ubóstwo narodzenia?

KKK 525 wskazuje na ubogie warunki narodzenia Jezusa i obecność pasterzy jako pierwszych świadków. Katechizm interpretuje wydarzenie teologicznie, natomiast kolęda przekłada jego obraz na język bliskości, troski i rodzinnego śpiewu.

To trzy odrębne poziomy: Ewangelia przekazuje opis, Katechizm podaje wykład nauki Kościoła, a pieśń tworzy poetycką scenę. Ich rozróżnienie nie osłabia kolędy. Przeciwnie, pokazuje, na czym polega jej własny sposób opowiadania.

Jak „Lulajże, Jezuniu” trafiło do muzyki Chopina?

Fryderyk Chopin przywołał rozpoznawalny motyw „Lulajże, Jezuniu” w spokojnym, środkowym odcinku Scherza h-moll op. 20. Melodia kontrastuje z gwałtowniejszymi częściami autonomicznego dzieła fortepianowego. Narodowy Instytut Fryderyka Chopina omawia ten związek, lecz sam cytat nie pozwala przypisać kompozytorowi pewnej intencji autobiograficznej.

Scherzo nie jest aranżacją kolędy od początku do końca. To rozbudowana kompozycja, w której znany motyw pojawia się w określonym miejscu i zyskuje znaczenie dzięki kontrastowi. Słuchacz rozpoznaje spokojną frazę, ponieważ otaczają ją fragmenty o zupełnie innym napięciu.

  • Kompozytor - Fryderyk Chopin wykorzystał istniejący motyw, lecz nie stworzył tradycyjnej kolędy.
  • Dzieło - Scherzo h-moll op. 20 jest samodzielną kompozycją fortepianową.
  • Miejsce cytatu - motyw pojawia się w kontrastującym odcinku środkowym.
  • Rozpoznanie melodii - opiera się na jej słyszalnym podobieństwie i opracowaniach muzykologicznych.
  • Interpretacja - może mówić o kontraście, pamięci kulturowej i skojarzeniu bożonarodzeniowym, ale nie o nieudokumentowanej pewności biograficznej.

Gdzie słychać melodię w Scherzu h-moll op. 20?

Melodię słychać w spokojniejszej części środkowej, po burzliwym początku dzieła. Nie należy podawać jednego znacznika minutowego bez wskazania nagrania, ponieważ tempo wykonawców i długość poszczególnych rejestracji różnią się.

Najłatwiej rozpoznać motyw przez zmianę charakteru: faktura łagodnieje, a fraza zaczyna przypominać śpiew kolędowy. Oficjalnego wykonania najlepiej szukać w katalogu lub na kanałach Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina.

Jak odróżnić cytat muzyczny od domysłu o intencji?

Cytat można porównać z zapisem melodii i potwierdzić w opracowaniu muzykologicznym. Intencja wymaga natomiast świadectwa kompozytora, korespondencji albo ostrożnej argumentacji badacza. Samo podobieństwo melodii nie dowodzi, co dokładnie Chopin chciał powiedzieć.

Bezpieczne zdanie brzmi: Chopin przywołał rozpoznawalny motyw kolędy. Zdanie o tęsknocie, konkretnym wspomnieniu lub ukrytym programie utworu powinno zostać przedstawione jako interpretacja, nie fakt.

Jak śpiewać „Lulajże, Jezuniu” z dziećmi i prostą gitarą?

Najpierw wybierz 2 lub 3 zwrotki z jednego, podpisanego źródła, przeczytaj dzieciom trudne słowa, a potem naucz je powtarzalnego refrenu. Zachowaj spokojne tempo i dobierz tonację do głosów grupy. Gitara ma podtrzymywać równy puls, nie zagłuszać tekst ani wymuszać przypadkowej tonacji z internetowej tabulatury.

  1. Wybór tekstu - przygotuj krótki wariant z jednego śpiewnika i nie sklejaj zwrotek z różnych stron.
  2. Objaśnienie słów - wyjaśnij „lulaj”, „Jezuniu”, „perełko” i „pieścidełko” przed rozpoczęciem śpiewu.
  3. Nauka refrenu - zaśpiewaj jeden wers, a dzieci niech powtórzą go w tej samej melodii.
  4. Dobór tonacji - zacznij w wysokości, przy której najwyższe dźwięki nie zmuszają dzieci do krzyku.
  5. Prosty puls - na gitarze użyj pojedynczego uderzenia lub łagodnego rozłożenia akordu na początku frazy.
  6. Próba całości - wykonaj wybrane zwrotki bez przyspieszania i zostaw krótki oddech przed refrenem.

Co ułatwia dzieciom zapamiętanie refrenu?

Najskuteczniejsze są krótkie powtórzenia: prowadzący śpiewa jeden wers, a grupa odpowiada tym samym fragmentem. Refren można najpierw powiedzieć rytmicznie, potem zanucić na jednej sylabie, a dopiero na końcu połączyć melodię ze słowami.

Pomaga także prosty gest kołysania wykonywany w równym tempie. Nie trzeba odgrywać rozbudowanej scenki. Ruch ma jedynie zaznaczyć puls i moment powrotu refrenu.

Jak uprościć akompaniament bez zmiany melodii?

Ogranicz liczbę akordów do podstawowych funkcji harmonicznych dobranych po ustaleniu wygodnej tonacji. Nie kopiuj mechanicznie chwytów zapisanych dla innego głosu. Najpierw zaśpiewaj melodię bez instrumentu, a dopiero potem znajdź akordy wspierające końce fraz.

Własne proste opracowanie może opierać się na spokojnym biciu w regularnych odstępach. Ozdobniki, szybkie arpeggia i częste zmiany akordów zwykle przeszkadzają początkującej grupie bardziej, niż pomagają.

Gdzie znaleźć tekst „Lulajże, Jezuniu” do druku?

Tekst do druku najlepiej przygotować z własnej transkrypcji zweryfikowanego druku historycznego, na przykład skanu dostępnego w Polonie. Należy podać zbiór, rok i sprawdzoną stronę. Tradycyjny tekst może należeć do domeny publicznej, ale współczesne nuty, harmonizacja, grafika i nagranie mogą nadal podlegać ochronie.

  • Źródło transkrypcji - zapisz pełny tytuł druku, autora opracowania, rok wydania oraz stronę.
  • Układ strony - zastosuj duże litery, wysoki kontrast i wyraźne odstępy między zwrotkami.
  • Oznaczenie refrenu - wyróżnij go pogrubieniem zamiast powtarzać po każdej zwrotce.
  • Praca redakcyjna - opisz modernizację pisowni, jeśli różni się od skanu.
  • Współczesne nuty - nie kopiuj układu, harmonizacji ani ilustracji bez ustalenia praw do wydania.
  • Nagranie - traktuj wykonanie jako odrębny przedmiot ochrony, nawet gdy sama melodia jest tradycyjna.

Jak przygotować udokumentowaną transkrypcję?

Najpierw otwórz rekord w Bibliotece Narodowej Polona i zanotuj dane bibliograficzne. Następnie przepisz tekst znak po znaku, zachowując osobną kopię dosłowną. Dopiero w drugim pliku zmodernizuj pisownię i opisz zakres zmian.

Jeśli litera albo słowo są nieczytelne, nie uzupełniaj ich na podstawie przypadkowej strony z tekstami. Porównaj inne strony tego samego druku, katalog biblioteczny lub opracowanie naukowe.

Których elementów nowego śpiewnika nie należy kopiować?

Nie należy kopiować nowej harmonizacji, zapisu akordów, opracowania chóralnego, układu graficznego, ilustracji ani komentarza redakcyjnego tylko dlatego, że bazują na tradycyjnej melodii. Każdy z tych elementów może stanowić samodzielny rezultat pracy twórczej.

Do rodzinnego śpiewnika można przygotować własny czytelny zapis tradycyjnego tekstu. Osobno trzeba ocenić prawa do konkretnej partytury i nagrania.

Najczęściej zadawane pytania

Czy współczesny akompaniament może być chroniony?

Tak. Nawet gdy tradycyjny tekst i melodia należą do domeny publicznej, nowe opracowanie na fortepian, gitarę, chór albo orkiestrę może być chronione. Dotyczy to również oryginalnej harmonizacji i zapisu nutowego wydawcy.

Czy w każdym śpiewniku melodia jest identyczna?

Nie. Główny zarys melodii pozostaje rozpoznawalny, ale zapis rytmu, tonacja, ozdobniki i podział fraz mogą się różnić. Dlatego przy publikacji nut trzeba wskazać dokładne wydanie, z którego korzystano.

Czy trzeba zachować wszystkie dawne zwrotki?

Nie ma obowiązku wykonywania wszystkich zwrotek podczas rodzinnego śpiewania. Lepiej wybrać spójny, krótki zestaw z jednego źródła niż tworzyć przypadkową kompilację. Pominięcie zwrotek nie powinno jednak być przedstawiane jako pełna transkrypcja historycznego wydania.

Czy „Lulajże, Jezuniu” jest kolędą maryjną?

Maryja zajmuje w pieśni ważne miejsce jako Matka obecna przy Dzieciątku, lecz centrum tekstu pozostaje Jezus Chrystus. Określenie „kolęda maryjna” może opisywać jej perspektywę, ale nie powinno zacierać chrystologicznego adresata kołysanki.

Czy Fryderyk Chopin napisał melodię tej kolędy?

Nie. Chopin wykorzystał rozpoznawalny, istniejący wcześniej motyw w Scherzu h-moll op. 20. Nie należy przedstawiać go jako autora „Lulajże, Jezuniu” ani całego scherza jako zwykłego opracowania kolędy.

Czy tekst kolędy jest dosłownym opisem narodzenia Jezusa?

Nie. Żłóbek, Maryja i Niemowlę mają podstawę w Ewangelii według św. Łukasza, ale kołysanie oraz czułe wypowiedzi są poetyckim rozwinięciem. Biblia nie zapisuje, aby Maryja śpiewała Jezusowi te słowa.

Zofia Chowaniec - pochodzi z Nowego Targu, od dzieciństwa chodzi po Tatrach Zachodnich i od kilkunastu lat opisuje drewniane kościoły oraz kaplice Podhala.

Aktualizacja: październik 2026

Źródła i literatura

  1. Biblioteka Narodowa Polona - katalog oraz cyfrowe skany historycznych rękopisów i druków.
  2. Michał Marcin Mioduszewski, Pastorałki i kolędy z melodyjami, Kraków 1843, egzemplarz cyfrowy w zbiorach Biblioteki Narodowej.
  3. Narodowy Instytut Fryderyka Chopina - katalog dzieł oraz materiały dotyczące Scherza h-moll op. 20.
  4. Biblia Tysiąclecia, wydanie V, Pallottinum 2000, Łk 2,7, Łk 2,12 i Łk 2,16.
  5. Katechizm Kościoła Katolickiego, 1992, punkt 525.
Zofia Chowaniec
Zofia Chowaniec

Zofia Chowaniec pochodzi z Nowego Targu i od dzieciństwa chodzi po Tatrach Zachodnich, a od kilkunastu lat opisuje drewniane kościoły i kaplice Podhala. Witów zajmuje ją szczególnie: wieś, która o własny kościół zabiegała u cesarza, cieśla, który wyciął datę 1911 na sosrębie, i trzy odpusty w trzech miejscach. Nie jest przewodniczką tatrzańską z uprawnieniami, etnografką z tytułem naukowym ani osobą duchowną, nie pracuje też dla parafii. Pisze na podstawie strony parafii, karty w katalogu archidiecezji, dawnej strony parafii zachowanej w Internet Archive, opisów visitmalopolska.pl i Wikipedii. Czego nie potwierdza żadne źródło, jak roku budowy kaplicy na Polanie Chochołowskiej, nie podaje. Poprawki zapisuje z datą.

Articles: 155